Με αφορμή την επέτειο του ΟΧΙ και τις μαθητικές κινητοποιήσεις που γίνονται τον τελευταίο καιρό στα σχολεία, μας προωθήθηκε το παρακάτω κείμενο (το παραθέτουμε ως έχει):
28 Οκτωβρίου 2008 – Επέτειος του ΟΧΙ
ΑΠΟΒΟΛΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΑΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΧΙ
Χωρίς κανένα νομικό στήριγμα (παράνομα) και τελείως παράτυπα τιμωρήθηκαν με αποβολή 2 μαθήτριες του Γυμνασίου Ζαγοράς « καθ’ ότι δεν συνεμορφώθησαν με τας υποδείξεις» και δεν παρέλασαν στις 28 Οκτωβρίου.
Κατ’ αρχάς η παρέλαση λαμβάνει χώρα σε μέρα επίσημης αργίας, που συνεπάγεται ότι , όπως για όλον τον κόσμο έτσι και, για τους μαθητές δεν υπάρχει υποχρέωση παρουσίας τους στο σχολείο ή σε σχολική εκδήλωση. Γι’ αυτό και δεν παίρνονται απουσίες τη μέρα αυτή, όπως την προηγούμενη μέρα που είναι η γιορτή – κι αν μάλιστα η 28η πέφτει σε μέρα αργίας (Σαββατοκύριακο) η γιορτή μεταφέρεται την προηγούμενη εργάσιμη. Από τα παραπάνω συνάγεται ότι το σχολείο τιμά την ημέρα αυτή (και της 25ης Μαρτίου) την ημέρα που διοργανώνεται η γιορτή στο σχολείο.
Η συμμετοχή στην παρέλαση, κατά συνέπεια, είναι προαιρετική και επαφίεται στη συνείδηση του καθενός.
Η παράδοση των μαθητικών παρελάσεων είναι πολύ παλιά στη χώρα μας. Για πρώτη φορά η μαθητική παρέλαση παίρνει χαρακτήρα επίσημο και συμπληρωματικό ως προς τη στρατιωτική το 1936 επί δικτατορίας του Μεταξά. Από τότε συνδέονται απόλυτα και η απουσία των μαθητών θεωρείται αξιόποινη πράξη, ισοδύναμη με την παράβαση στρατιωτικού καθήκοντος. Η εμφυλιοπολεμική περίοδος δεν βελτιώνει φυσικά τις συνθήκες. Η δικτατορία δε χρειάζεται να κάνει τίποτα περισσότερο απ’ το να κοντύνει λίγο τα μαλλιά των αγοριών και να μακρύνει τις φούστες των κοριτσιών. Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης δεν διανοούνται να αμφισβητήσουν την αναγκαιότητα των υποχρεωτικών μαθητικών παρελάσεων. Φρόντισαν μόνο να απαλύνουν τις ακρότητες του στρατιωτικού καθεστώτος και να προσαρμόσουν τον καταναγκασμό στα “δημοκρατικά ήθη”. Για μία και μόνο φορά ετέθη θέμα κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων ως αναχρονιστικού θεσμού, αλλά η ιδέα απορρίπτεται το Φεβρουάριο του 1984.**Πηγή ”Ιός”
Οι μαθητικές παρελάσεις, όντας ξεκάθαρη αντιγραφή των στρατιωτικών, φέρουν έκδηλα τα σημάδια του φασισμού (μην ξεχνάμε ότι εμφανίστηκαν υπό φασιστικού καθεστώτος) με τους μαθητές να είναι στοιχισμένοι ανάλογα με το φύλο, τις σχολικές επιδόσεις και το σωματότυπό τους, την ομοιομορφία στο ντύσιμο και στο βάδισμα που συμβολίζει την εξάλειψη της προσωπικότητας, το χαιρετισμό του διμοιρίτη στους “ανωτέρους” – υπουργούς ,δήμαρχους, παπάδες, καθηγητές κλπ – να έχουν ως κύριο σκοπό την άμεση εφαρμογή στρατιωτικών προτύπων στους μαθητές και να τους διδάσκουν τυφλή υπακοή στην εκάστοτε ιεραρχία και μια εικονική εθνική ενότητα.
Όμως το συνδετικό κριτήριο μεταξύ των ανθρώπων εσφαλμένα θεωρείται το εθνικό.
Μην ξεχνάμε πως Έλληνες ήταν και οι ταγματασφαλίτες την περίοδο της κατοχής υπεύθυνοι για τον θάνατο Ελλήνων, Έλληνες και οι συνταγματάρχες της 21ης Απριλίου. Έλληνες είναι και οι μεγαλοβιομήχανοι που απολύουν μαζικά Έλληνες εργαζόμενους, Έλληνες είναι και οι ντοπαρισμένοι αθλητές, Έλληνες και οι αστυνομικοί που χτυπούν άλλους Έλληνες και ο κατάλογος συνεχίζεται.
Καταληκτικά, είμαστε άνθρωποι και όχι απλά κομμάτια ενός έθνους ή και «πρώτα είμαστε άνθρωποι και μετά Έλληνες, Γάλλοι, Τούρκοι κλπ.»
Ένα δημοκρατικό σχολείο δεν μπορεί να βιάζει τις συνειδήσεις και να καταπατά τα δικαιώματα των μαθητών του ,γιατί τότε κανείς – τουλάχιστον μαθητής και εκπαιδευτικός – δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος.
